Uw zoon is terug uit Londen.
- Vader... - John...
- Dat 't landgoed niet tussen de twee families werd verdeeld.
Volgens de wet valt Norland jou daarom volledig toe.
Ik ben heel blij voor jou en Fanny.
Jouw stiefmoeder en m'n dochters krijgen slechts 500 pond per jaar.
Dat betekent 'n karig bestaan. Geen bruidsschat voor de dochters.
- Je moet ze helpen. - Dat spreekt vanzelf.
Ik wil dat je dat belooft.
Ik beloof 't. Vader. Ik beloof 't.
Helpen ? Hoe bedoel je ?
Ik wil ze 3000 pond geven. De rente levert ze extra inkomen op.
- Zo doe ik mijn belofte gestand. - Zeker. Je bent zelfs erg royaal.
In dergelijke situaties doe ik liever te veel dan te weinig.
Maar mijn vader heeft nooit een bedrag genoemd.
1500 pond dan ?
Welke broer doet zoiets voor z'n zuster. Laat staan halfzusters ?
- Meer mogen ze niet verwachten. - Maar wat kunnen we missen ?
Als ik hun moeder 100 per jaar geef, ben ik niet 1500 pond ineens kwijt.
Maar als ze over 15 jaar nog leeft, zitten we er nog steeds aan vast.
Mensen die je 'n jaargeld geeft, worden altijd honderd.
Als ik ze af en toe 20 pond toestop, kom ik m'n belofte ook na, ja.
Je vader bedoelde vast niet dat je ze geld moest geven.
- Ze krijgen al 500 pond per jaar. - Wat willen ze dan nog meer ?
Geen huishouding, geen koets, geen paarden, een paar bedienden...
Wat 'n luxe.
Straks zijn ze rijk genoeg om jou wat geld te geven.
Marianne. zou je iets anders willen spelen ?
Mama zit al sinds 't ontbijt te huilen.
Ik bedoelde iets vrolijker.
Een gast in m'n eigen huis. Een ondraaglijke gedachte, Elinor.
- We kunnen nergens heen, mama. - John en Fanny komen straks.
Moet ik ze soms welkom gaan heten ? De aasgieren.
Ik ga onmiddellijk op zoek naar 'n ander huis voor ons.
Maar voorlopig moeten we ons bij hun komst neerleggen.
Zit je daar, Margaret ? Kom gauw, John en Fanny komen zo.
Waarom moeten ze op Norland wonen ? Ze hebben al 'n huis in Londen.
Een huis gaat altijd over van vader op zoon. Zo staat 't in de wet.
- Kom, we gaan met je atlas spelen. - Het is nu hun atlas.
Ga maar weer zitten.
We zoeken 'n nieuw huis. En kunnen alleen Thomas en Betsy aanhouden.
Het spijt ons dat we hier niet kunnen blijven.
Maar de nieuwe Mrs. Dashwood zal jullie ongetwijfeld goed behandelen.
Ik hoop van ganser harte dat ze snel 'n ander huis vinden.
- Hoe is 't met Mrs. Ferrars ? - M'n moeder is kerngezond.
Mijn broer logeert bij haar. De meest begeerde vrijgezel in Londen.
Hij heeft 'n barouchet.
- Hebt u twee broers ? - Ja. Edward is de oudste.
Hij is onderweg uit Plymouth en overnacht hier.
- Met uw goed vinden uiteraard. - Beste John...
Dit is nu jullie huis.
- Fanny wil 't tafelzilver zien. - Waarom wil Fanny dat ?
Ze wil 't ongetwijfeld natellen. Wat ben je aan 't doen ?
Voor de bedienden. Waar is Margaret ? Ze is steeds onvindbaar.
- Zo is ze veilig voor Fanny. - Jij praat nooit met Fanny.
Ja. Hoor. Ik zeg "ja" en "nee" tegen haar.
Goeiemorgen, Fanny.
Goeiemorgen, Miss Marianne.
Hoe vond u 't tafelzilver ? Was 't allemaal echt ?
- Wanneer zien we je broer ? - Edward arriveert morgen.
Hij blijft niet lang. Wil Margaret haar kamer zolang afstaan ?
Die heeft 't mooiste uitzicht. Hij moet Norland op z'n fraaist zien.
Mrs. Dashwood. Miss Dashwood. Miss Marianne.
Mijn broer, Edward Ferrars.
Neemt u plaats.
Waar is Miss Margaret ? Ze lijkt wel van de aardbodem verdwenen.
M'n jongste dochter moet wennen aan al die vreemde gezichten.
Ik heb ook moeite met vreemde gezichten, maar ik heb geen excuus.
Bevalt 't uitzicht. Mr. Ferrars ?
Jazeker. Uw stallen verkeren in 'n uitstekende staat van onderhoud.
De stallen ? Maar je hebt uitzicht op 't meer.
Ik had per abuis de verkeerde kamer gekregen, maar dat is opgelost.
Ik heb nu 'n mooie kamer in 't gastengedeelte.
Thee.
Verwende nesten. Miss Margaret zit óf in de boom óf onder de tafel.
En Marianne doet ook geen mond open tegen mij.
Hun vader is pas overleden. Dat is 'n ingrijpend verlies.
Dat vind ik nog geen reden.
De bibliotheek.
- Hier staan boeken in andere talen. - Schitterend.
Ik heb 'n hekel aan die boekenlucht.
Het zal 't stof zijn. Je hebt plannen met die notenbomen, hé ?
Die worden gekapt. Daar komt een Griekse tempel te staan.
Dat klinkt interessant. Laat je me die plek even zien ?
Te duur. En we hebben echt geen vier slaapkamers nodig.
En deze dan ?
We krijgen maar 500 pond per jaar.
Ik verstuur nog wel wat brieven.
Ik wil niet storen. maar ik heb gevonden wat u zocht.
Kom je tevoorschijn ? We hebben je de hele dag nog niet gezien.
Dat gaan we natuurlijk uitbreiden. Mattocks maakt je wel wegwijs.
Excuseer. Maar hebt u misschien een betrouwbare atlas voor me ?
- Ik denk 't wel. - Ik wil opzoeken waar de Nijl ligt.
Volgens mijn zuster is 't een Zuid-Amerikaanse rivier.
Nee... nee. Dan vergist ze zich echt.
Hij stroomt door België, dacht ik.
Nee, u bent in de war met de Wolga.
- De Wolga ontspringt in... - Wladiwostok. En stroomt naar...
- Wimbledon. - Waar de koffie vandaan komt.
De Nijl ontspringt in Abessinië.
Werkelijk ? Wat interessant.
- Hoe maakt u 't ? Edward Ferrars. - Margaret Dashwood.
Het grenst aan dit landgoed. Dat zou 'n mooie uitbreiding zijn.
- Ik rij erheen en praat met... - Gibson.
- Hij wil vast graag verkopen. - Maar tegen 'n te hoge prijs.
Heb ik je pijn gedaan ?
Dank u wel...
Het lievelingslied van m'n vader.
Fijn dat u Margaret zo opvrolijkt. Ze is helemaal opgebloeid.
Ik geniet er zelf ook van.
- Heeft ze de boomhut al laten zien ? - Nog niet.
Wilt u mij erheen vergezellen, Miss Dashwood ?
- Het is heerlijk weer. - Met alle plezier.
- Margaret is dol op reizen. - Ze gaat binnenkort naar China.
Ik mag mee als bediende, mits ik mij door haar laat koeioneren.
- Wat voor taken krijgt u ? - Zwaard vechten en dek zwabberen.
Wat denkt u 't meest te gaan doen ?
Ik heb altijd gewoon een rustig leventje willen hebben.
Maar mijn moeder wil graag dat ik carrière maak.
Een groot redenaar word. Politicus. Of advocaat. Maar dan met barouchet.
Maar wat wilt u dan 't liefst ?
Geestelijke worden, maar dat vindt mijn moeder te saai.
Ze wil dat ik militair word. maar dat is mij te spannend.
- Blijft u in Londen wonen ? - Ik haat Londen.
Geef mij maar 'n kleine kerkgemeente waar ik goed werk kan doen.
Gewoon wat kippen houden. En zeer korte preken.
Dan begrijpt u misschien hoe nutteloos iemand zich voelt...
- Die geen enkele mogelijkheid heeft om 'n beroep te kiezen.
We verkeren dus in dezelfde omstandigheden.
Maar u erft straks een groot kapitaal.
Wij kunnen amper voor onszelf zorgen.
Margaret heeft gelijk. Je moet wel zeerover worden.
Wat is eigenlijk 't dek zwabberen ?
"Geen stem deed de golven bedaren. Nergens een baken dat scheen."
"Waar nergens hulp viel te ontwaren, stierven wij ieder alleen."
"Maar de zee die mij nu verzwelgt, is woester en nog meer gebelgd."
Fout. Edward.
"Geen stem deed de golven bedaren. Nergens een baken dat scheen."
"Waar nergens hulp viel te ontwaren, verdronken we ieder alleen."
Voel je z'n wanhoop dan niet ? Probeer 't nog eens.
"Geen stem deed de golven bedaren. Nergens een baken dat scheen."
"Waar nergens hulp viel te ontwaren, verdronken we ieder alleen."
Mama...
Kijk. Dit is net bezorgd.
"Met genoegen bied ik u Barton Cottage als woning aan, zodra..."
- Van Sir John Middleton. - Dit vindt zelfs Elinor betaalbaar.
- Heeft ze de brief nog niet gezien ? - Nee. Ik roep 'r wel.
Wacht nog even.
Edward en Elinor lijken elkaar nogal toegenegen te zijn.
Ik wil ze nog niet van elkaar scheiden. Devonshire is zo ver.
- Ben je 't niet eens met haar keus ? - Integendeel.
- Edward is 'n aardige jongeman. - Aardig ? Maar... ?
Er ontbreekt iets. Hij is zo bezadigd. Dat gedicht...
Elinor denkt daar anders over.
Kan de ziel dan genoegen nemen met beleefde genegenheid ?
Liefhebben is in brand staan. Denk aan Julia. Guinevere. Héloïse.
- Dat liep nogal zielig af. - Voor liefde sterven ?
- Wat kan er mooier zijn ? - Je kunt ook te romantisch zijn.
"Is liefde bevlieging of gevoel ? Nee, zij is eeuwig als de waarheid."
"De uitvliegende jeugd is geen bloesem die verwelkt."
"Zij gedijt ook waar geen water is, of licht de duisternis doorbreekt."
Jammer dat Edward niet kan voordragen.
Jij vroeg of hij het wilde doen. En vervolgens maakte je 'm onzeker.
Maar ik denk dat je hem wel mag, ook al deugt zijn voordracht niet.
Ik vind hem in alle opzichten sympathiek en ik acht hem hoog.
Wat 'n lovende woorden.
En als hij mijn broer wordt, zal ik zijn liefhebbende zuster zijn.
- Wat moet ik straks zonder jou ? - Zonder mij ?
Je wordt vast heel gelukkig, maar ga niet te ver weg wonen.
- Er is geen sprake van dat... - Hou je van 'm ?
Ik kan niet ontkennen dat ik hem zeer respecteer. En dat ik...
... een hoge dunk van hem heb. Ik vind hem aardig.
Hoge dunk ? Aardig ? Als je nog eens zo'n woord gebruikt, ga ik weg.
Mijn gevoelens zijn heus sterker. Maar ik wil nog niet verder denken.
Is liefde bevlieging of gevoel ?
- Of Ferrars ? - Naar bed, jij.
"Ik kan niet ontkennen dat ik hem zeer respecteer."
"Dat ik 'n hoge dunk van hem heb."
"Ik vind 'm aardig."
We zijn zo blij dat je Edward op Norland hebt uitgenodigd.
We mogen 'm allemaal erg graag.
We verwachten heel veel van hem. Vooral mijn moeder.
Ze verwacht dat hij en Robert een geschikte partij vinden.
Maar hopelijk wil ze wel dat ze uit liefde trouwen.
Het hart is niet altijd een even betrouwbare leidsman.
En Edward is gevoelig. Een ideale prooi voor vrouwen zonder geld.
Als hij zich aan 'n vrouw bindt, zal hij nooit zijn woord breken.
Maar 't zou hem wel te gronde richten.
Ik maak me zorgen, want moeder heeft gezegd dat ze 'm onterft...
- Als hij zijn hart schenkt aan een vrouw van 'n te nederige komaf.
Dat is volkomen duidelijk.
Devonshire ?
Mijn neef Sir John Middleton heeft ons daar 'n klein huis aangeboden.
Dan moet hij 'n vermogend man zijn.
Weduwnaar uit Barton Park. We mogen in Barton Cottage wonen.
Een cottage ? Dat vind ik altijd zulke knusse huisjes.
U vertrekt toch niet voor de zomer ?
We willen je zuster niet langer tot last zijn.
- Je mag bij ons logeren. - Dat lijkt me leuk.
Edward moet eerst moeder bezoeken.
Kom dan maar zo gauw als je kunt. De deur staat altijd voor je open.
- Kunt u hem niet meenemen ? - We kunnen hem niet onderhouden.
Hij lijkt me 'n goeie keukenhulp. Dat was ongepast.
Miss Dashwood...
Elinor... Ik moet met je praten.
Ik moet je iets belangrijks vertellen...
... over mijn schoolopleiding.
- Je schoolopleiding ? - Ja.
Ik heb vreemd genoeg in Plymouth op school gezeten.
- Ben je daar ooit geweest ? - In Plymouth ? Nee.
Ik heb er vierjaar gewoond.
In 't internaat van Mr. Pratt.
- Pratt ? - Inderdaad. Pratt.
In de tijd dat ik daar zat...
Ik bedoel, hij had een... heeft een...
Je moet onmiddellijk naar Londen.
- Ik vertrek vanmiddag. - Moeder wacht vol ongeduld op je.
Excuseer.
Edward komt de atlas naar Barton brengen.
Dan wed ik dat hij dat binnen twee weken doet.
Die brave Edward...
Hallo. Allemaal !
Sir John...
M'n lieve dames. Daar bent u warempel al.
- Sir John, wat aardig dat u... - Het is al goed. Stil maar.
Hier is m'n lieve schoonmoeder. Mrs. Jennings.
U bent vast Mrs. Dashwood. Was 't een zware tocht ? Stakkers.
Waarom kwamen jullie niet eerst naar 't park ?
- We zagen jullie langskomen. - John had de koets al gehaald.
- Ze wou niet wachten. - We krijgen zo zelden bezoek.
Het is alsof ik jullie al jaren ken. Wat 'n schatten allemaal.
- Kom elke dag maar bij ons eten. - Sir John. Dat kunnen we niet...
Het woord "nee" wil ik niet horen. Ik sta erop.
We willen even op orde komen. Heel aardig van u.
Laat maar 'n koets komen zodra jullie zover zijn. Tot ziens.
Geen dank. Hoor.
Je hebt ijskoude voeten.
Waar heb je gezeten ? Je zit onder de modder.
Ik heb 't zo koud.
Waar zit Brandon toch ? Als z'n paard maar niet kreupel is.
Kolonel Brandon is de meest begeerde vrijgezel hier.
Oppassen, jongedames. Miss Dashwood is trouwens meer van zijn leeftijd.
Maar haar hart is nog in Sussex, vermoed ik.
Dat zag ik, Miss Marianne. Ik heb 'n geheim ontdekt, denk ik.
Je zou 'n goede jachthond zijn.
Een slager, bakker of kaarsenmaker ? Ik kom er wel achter.
- Haar specialiteit. - Hier houden we nooit iets geheim.
En als we iets geheim houden, lekt 't toch zo uit.
- Het is vast 'n pastoor. - Of 'n knappe luitenant.
- Draagt ie 'n uniform ? - Hij heeft geen beroep.
Een edelman dus ?
- Hij bestaat helemaal niet. - Jawel. Z'n naam begint met 'n F.
F ? Veelbelovende letter.
Foster ? Forrest ? Fotheringay ? Featherty ?
- Fortescue ? - Fondant ?
Mag ik op de fortepiano spelen ?
Vanzelfsprekend.
- Zo vormelijk zijn we hier niet. - U moet ons vergeven...
Het is lang geleden dat ik muziek in dit huis heb gehoord.
Brandon. Maak 's kennis met onze beeldschone nieuwe buren.
Wat jammer dat je zo laat bent. Je hebt onze nachtegaal gemist.
Inderdaad erg jammer.
Mijn vriend kolonel Brandon. We hebben in India gediend.
- Een beter mens vind je nergens. - Bent u in India geweest ?
- Hoe is 't daar ? - Erg warm.
En 't ruikt er overal naar kruiden.
Nu mag u wat voor ons gaan zingen, Miss Dashwood.
Ik denk dat ik al weet welke toonsoort 't wordt.
F majeur.
Waar haal je de euvele moed vandaan om jouw hersenspinsels...
- Je hebt 't me zelf verteld. - Ik heb je niks verteld.
- Ze krijgen 'm toch te zien. - Daar praat je niet over.
- Dat deed iedereen. - Mrs. Jennings is niet "iedereen".
Ik vind 'r aardig. Ze praat over van alles. Dat doen wij nooit.
Als je niks zinnigs te zeggen hebt, praat je maar over 't weer.
Ze hebben nu wel genoeg voor 'n biezen mandje.
Weet je wat ze beweren ?
Dat je 'n zekere dame nogal aardig vindt. En wat is daar mis mee ?
Zo'n jonge vent als jij... Ze mag zich gelukkig prijzen.
Marianne heeft net zoveel gevoelens voor mij als voor jou.
- Niet zo'n lage dunk van jezelf. - En daar doet ze verstandig aan.
Smoorverliefd. Perfect koppel.
- Hij is rijk en zij is knap. - Hoe lang kent u hem al ?
Zo lang als ik hier woon. En ik woon hier al 15 jaar.
Hij woont hier vlakbij. Hij en John zijn dikke vrienden.
Hij heeft geen vrouw of kinderen. Het is 'n droevig verhaal.
Hij werd verliefd op 'n aangenomen kind. Ze mochten niet trouwen.
- Waarom niet ? - Omdat Eliza arm was.
Zij werd 't huis uitgezet en hij moest in 't leger.
John heeft voorkomen dat hij zichzelf iets aandeed.
- En 't meisje ? - Mannen dankten haar telkens af.
Ze raakte aan lager wal.
Toen Brandon terugkwam uit India, ging hij op zoek naar 'r.
Ze lag op sterven in 't armenhuis.
M'n dochter had 'm kunnen opvrolijken, maar zij is beter af.
Kijk 'm nou toch eens. Een en al aandacht voor haar.
- Even 'n klein experimentje. - Laat de kolonel nou toch.
Minnaars moet je altijd een handje helpen.
- Je speelt nooit meer piano. - Ik heb mijn meerdere gevonden.
Brandon is ook verzot op muziek. Hij speelt uitstekend fortepiano.
Jij kent net zoveel weemoedige melodieën als Miss Marianne.
Speel eens quatre-mains voor ons. We willen jullie naast elkaar zien.
Ik ken geen quatre-mains. Vergeef me, kolonel.
Krijgen we dan nooit rust ? De huur is laag, maar de prijs hoog.
Mrs. Jennings heeft niks beters te doen dan dochters te koppelen.
Er is 'n pakje gebracht.
Kijk.
Is 'n man met zo'n zwakke gezondheid dan nog niet veilig voor haar humor ?
Als Brandons gezondheid zwak is, lig ik op sterven.
- Hij klaagde over reuma. - "Lichte pijn" hoorde ik 'm zeggen.
Edward had beloofd hem zelf te brengen.
"Met genoegen retourneer ik de atlas aan de rechtmatige eigenaar."
"Ik had geen tijd om zelf te komen. Dat doet mij meer pijn dan u."
"Ik troost mij met de herinnering aan uw goedheid."
"Uw dienstwillige dienaar, E.C. Ferrars."
- Waarom kon hij zelf niet komen ? - Omdat hij 't te druk had, liefje.
- Hij had 't nog zo beloofd. - We gaan wandelen.
- Maar 't gaat regenen. - Het gaat heus niet regenen.
Mrs. Jennings lijkt geen goede invloed te hebben.
- Je mist 'm vast. Elinor. - We zijn niet verloofd, mama.
- Maar hij houdt van je, liefje. - Daar heb ik mijn twijfels over.
En als hij zulke gevoelens al had, zou er nog genoeg beletsel zijn...
- Tegen 'n huwelijk met 'n vrouw voor wie suiker te duur is.
- Maar je hart zegt vast... - Ik kan beter m'n hoofd gebruiken.
- Het is niet goed voor me. - Wel. Niet zo zeuren.
- Ik loop nog 'n verkoudheid op. - Dat is onzin.
Heerlijk. Kom, loop 'n beetje door.
- Daar is 'n konijnenveldje. - Ik hoef geen konijnen te zien.
- Is er iets mooiers dan dit ? - Ik wist wel dat 't ging regenen.
- Blauwe lucht. Vlug, ernaartoe. - Ik mag niet rennen.
Heb je je bezeerd ?
- Ik kan niet staan. Ga hulp halen. - Ik ren zo hard als ik kan.
Margaret.
Niet bang zijn. Hij doet niks.
- Hebt u ergens pijn ? - Alleen aan m'n enkel.
Mag ik vaststellen of u misschien iets gebroken hebt ?
Er is niets gebroken.
Wilt u uw arm om mijn hals leggen ?
Permitteer mij u naar huis te brengen.
Eindelijk.
Ze is gevallen en hij heeft 'r gedragen.
Heb je je bezeerd, Marianne ?
Zij heeft haar enkel verstuikt.
Het is niet ernstig. Het bot is nog heel.
- Hoe kan ik u bedanken ? - Doet u geen moeite.
- Wilt u niet gaan zitten ? - Ik maak de stoel ongaarne nat.
- Maar morgen kom ik graag langs. - Wij kijken naar uw komst uit.
Ik laat u wel even uit.
Margaret, geef meneer z'n hoed.
- Ik moet z'n naam weten. - Wie zijn wij dank verschuldigd ?
John Willoughby van Allenham. Uw dienaar.
John Willoughby van Allenham...
Wat 'n indrukwekkende heer.
Hij tilde me op alsof ik zo licht was als 'n veertje.
- Zeg maar als 't pijn doet. - Ze voelt geen pijn meer, mama.
Margaret, laat Betsy wat koude kompressen maken.
Geen dingen zeggen die ik wil horen.
- Hij was zo welbespraakt. - En zo welgemanierd en eerzaam.
- Zo spiritueel en gevoelig. - En zo zuinig met woorden.
- Straks vat je nog kou. - En wat dan nog ?
- Wacht maar tot je neus dichtzit. - Je hebt gelijk. Help me even.
Een goeie partij, maar Marianne kan niet alle mannen zelf houden.
- Wat weet u van Mr. Willoughby ? - Er is geen betere ruiter dan hij.
Maar waar houdt hij van ? Wat zijn z'n passies ?
- Hij heeft 'n pittig pointertje... - Waar ligt Allenham ?
Vijf kilometer ten oosten van hier. Hij erft het van 'n familielid.
Haar naam is Lady Allen.
Kolonel Brandon. Ik ga buiten op de uitkijk staan.
Iedereen is vol van Willoughby. Niemand denkt meer aan Brandon.
Kom binnen.
Goeiemorgen, Brandon.
- Hoe is 't met de zieke ? - Wat aardig van u, kolonel.
Waarom taal je nog naar Willoughby als je zo'n goeie man kunt krijgen ?
Ik taal niet naar iedereen.
- De neef van Lady Allen ? - Hij erft 't landgoed.
En hij bezit al 'n aardig landgoed. Combe Magna in Somerset.
Ik zou niet werkeloos toekijken dat 'n jongere zuster 'm inpalmde.
Als je over de duivel spreekt. Kom, Brandon, wij zijn hier te veel.
Heel vriendelijk dat u langskwam.
De kolonel en Sir John gaan nu weg.
Tot ziens. Bedankt voor de bloemen.
- Hoe gaat 't, kolonel ? - Dat kan ik beter aan jou vragen.
- Mr. Willoughby, wat 'n eer. - Het genoegen is aan mijn kant.
- Is Miss Marianne niet verkouden ? - U kent mijn naam.
Ik heb overal mijn spionnen. U kunt de natuur niet meer in...
- Dus breng ik de natuur naar u toe. - Wat prachtig.
- Dit zijn geen bloemen uit de kas. - Ik ben niet de eerste bezoeker.
- Geplukt in 'n willig veld. - Ik vind veldbloemen altijd mooier.
- Wil je even... ? - Wij zijn u eeuwig dankbaar.
Het kwelde me dat 't huis leegstond. Toen hoorde ik dat 't bewoond was.
Ik voelde 'n drang het te bezoeken. Louter vreugde wachtte mij hier.
Neemt u plaats, Mr. Willoughby.
Wie leest hier de sonnetten van Shakespeare ?
- Marianne draagt ze voor. - Welke vindt u 't mooist ?
Ik kies zelf voor 116.
"Bij de echt van trouwe zielen spreekt men niet van hindernissen."
"Liefde is geen liefde die mindert als zij de een vermind'ren ziet. -
- Die scheiding zoekt als de een door scheiding griefde..."
- Hoe gaat 't verder ? - "Liefde is als een baak..."
"Die diep in de aarde gevest..." Is het "gevest" ?
Wonderlijk dat u Shakespeare leest. Ik draag de sonnetten altijd bij me.
Tot morgen dan maar.
Mijn sonnetten zijn de uwe. Ze beschermen u tegen verder letsel.
Tot ziens. Dank u wel.
Hulde. Marianne. Je hebt 't al over Shakespeare, Scott en poëzie gehad.
Als je weet hoe hij over de liefde denkt, heb je niks meer te bepraten.
Ik heb tegen de etiquette gezondigd. Ik had over 't weer moeten praten.
Mr. Willoughby zal niet twijfelen aan je interesse voor hem.
Moet ik mijn sympathie verbergen ?
- We weten nog zo weinig van hem. - Hoe snel leer je iemand kennen ?
Soms is zeven jaar nog te weinig, soms zijn zeven dagen al genoeg.
- Of zeven uur, in jouw geval. - Alsof ik hem al jaren ken.
Als m'n gevoelens minder waren, kon ik ze ook verbergen, zoals jij.
- Het spijt me... - Doe geen moeite, Marianne.
Ik begrijp niets van haar.
Marianne.
- Ben je nog niet klaar ? - Niet zo ongeduldig.
Na de suiker nu ook al geen rundvlees meer ?
- Alles is duurder dan tien penny. - Moeten we doodhongeren ?
Nee. We eten alleen geen rundvlees meer.
Als mijn gedrag onbetamelijk was, zou ik dat moeten voelen.
Er wordt al over gepraat. Denk je nooit na over fatsoensgrenzen ?
Als Mrs. Jennings 'n maatstaf is, zijn wij allemaal onfatsoenlijk.
Goedemorgen, kolonel.
Miss Dashwood. Miss Marianne. Ik wil u graag uitnodigen.
Voor 'n picknick op mijn landgoed Delaford.
Ik hoop dat u aanstaande donderdag aanwezig wilt zijn.
De dochter van Mrs. Jennings en haar echtgenoot komen ook.
Met alle plezier, kolonel.
Mr. Willoughby wordt uiteraard ook uitgenodigd.
Ik neem uw uitnodiging graag aan.
Morgen, Miss Dashwood. Morgen, kolonel.
De kolonel heeft ons uitgenodigd.
- U bezit 'n fraaie fortepiano. - Een Broadwood-vleugel.
- Dan zal ik voor u spelen. - Ik kijk er reikhalzend naar uit.
- Uw zuster lijkt erg gelukkig. - Ze verbergt haar gevoelens nooit.
Haar romantische gevoelens tarten elk gevoel voor wat gepast is.
- Ze is nog volledig spontaan. - Iets te spontaan.
Hoe eerder ze de wereld leert kennen. Hoe beter.
Ik heb ooit 'n vrouw gekend met dezelfde innemende spontaneïteit.
Zij werd ook gedwongen om de wereld te leren kennen.
Het leverde slechts dood en vertwijfeling op.
Streef er niet naar. Miss Dashwood.
Het gazon van kolonel Brandon is ideaal om te vliegeren.
Pas op die mooie linten.
M'n mond viel open toen ik zag dat Charlotte haar nichtje bij zich had.
Dat had ik nooit verwacht.
Ze zocht wat vertier. Thuis valt er weinig te vieren.
Ik had u al zo lang niet gezien.
Schalkje. Ze wou gewoon de Dashwoods zien.
Het was de laatste tijd Dashwood voor. Dashwood na.
En, wat vind je van ze ? Mijn moeder kon over niets anders schrijven.
- Kloppen ze met de beschrijving ? - Totaal niet.
U bent erg ongemanierd.
Hij wordt parlementslid. Aardig doen tegen iedereen vindt hij vermoeiend.
- Zulke onzin heb ik nooit beweerd. - Mr. Palmer is zo grappig.
Daar komt hij. Nu zul je 't zien, Charlotte.
Gegroet, Mr. Willoughby.
Ik wil u voorstellen aan m'n dochter Charlotte en aan Mr. Palmer.
- En ons nichtje, Miss Lucy Steele. - Welkom op de picknick.
Mag ik naast u zitten ?
Eindelijk ontmoet ik u. Ik hoor zoveel goede dingen over u.
Sir John en Mrs. Jennings zijn te gul met hun complimenten.
De complimenten kwamen van iemand die niet geneigd is tot overdrijven.
Is kolonel Brandon hier ?
- Mijn paard, snel. - Wat is er ?
- Ik moet naar Londen. - Dat kan niet.
Zonder gastheer geen picknick. Je kunt ook morgen gaan.
- Of wachten tot na de picknick. - Ik kan geen minuut meer wachten.
- Vergeef me. - Ik hoop dat 't niets ernstigs is.
Dit is wel erg ongebruikelijk.
- Brandon blijft ondoorgrondelijk. - Hij is geen man voor vertier.
Schaam jullie. We zullen de kolonel missen.
Hoezo ? Iedereen is vol lof over hem. maar niemand praat ooit met hem.
Onzin. Iedereen respecteert 'm hier.
- Dat zegt al genoeg. - Nu ga je te ver, Willoughby.
Foei toch. Mr. Schaamteloos. U bent door en door slecht.
Hoe heet ie ? Niet zo geheimzinnig. Ik kom er toch wel achter.
Als ik je vandaag niet aan de kolonel koppel, eet ik mijn muts op.
- Met zo'n man kan je niet trouwen. - Waarom mag u hem niet ?
Omdat hij regen brengt als ik de zon wil zien schijnen.
Hij heeft kritiek op mijn koets en weigert m'n merrie te kopen.
Maar als ik u er een plezier mee doe. -
- Acht ik hem voor 't overige boven elke kritiek verheven.
Sta mij dan toe, in ruil voor deze afgedwongen bekentenis...
- Dat ik mijn weerzin tegen hem even groot acht als mijn liefde...
... voor dit huisje.
- Ik wil 't gaan verfraaien. - Dat laat ik niet gebeuren.
Aan dit huisje mag geen steen worden toegevoegd.
Wat zou ik graag Combe Magna willen herbouwen als dit huisje.
- Met 'n schoorsteen die niet trekt ? - Dat is heel belangrijk.
Dan zou ik daar net zo gelukkig zijn als hier in Barton Park.
Maar deze plek heeft iets dierbaars dat ik nergens anders zal vinden.
Beloof me 't zo te laten.
Ik voel me vereerd dat je mij zonder chaperonne naar de poort vergezelt.
- Precies wat Elinor zou zeggen. - En gelijk heeft ze.
Marianne, mag ik morgen een gesprek met je... alleen ?
- We zijn altijd alleen, Willoughby. - Maar er is...
Ik wil je iets heel speciaals vragen.
Dat is goed. Ik vraag mama wel of ik de kerkgang mag overslaan.
Dank je.
Tot morgen dan.
O, deugdzaamheid...
Treed onbevreesd binnen in de harten van allen die mij horen.
Zou hij knielen als hij haar vraagt ?
Dat doen ze altijd.
Wat is er, kindje ?
Willoughby ? Wat is er aan de hand ?
Vergeef me... Ik moest komen...
Ik moet 'n nicht bezoeken. Lady Allen liet mij geen keus.
- Ik moet naar Londen. - Vertrek je vanmorgen al ?
Wat jammer. Je blijft toch niet lang in Londen, hoop ik ?
Ik ben u erkentelijk, maar voorlopig keer ik niet terug naar Devonshire.
- Ik word daar zelden uitgenodigd. - Mogen wij je dan ook uitnodigen ?
M'n verplichtingen zijn van dien aard... Ik kan niet zeggen...
Dit is dwaasheid. Ik wil mijzelf niet langer kwellen.
Willoughby, kom terug.
Vraag Betsy of ze Marianne een kop thee brengt.
- Wat is er, liefje ? - Vraag me nu alstublieft niks.
- Ze hebben ruzie gehad. - Dat geloof ik niet.
Lady Allen keurt 't wellicht af dat hij Marianne 't hof maakt.
- Daarom stuurt ze hem weg. - Waarom zei hij dat dan niet ?
- Hij houdt nooit iets achter. - Wat denk je zelf ?
- Waarom gedroeg hij zich schuldig ? - Heeft hij dan komedie gespeeld ?
- Nee, hij houdt echt van haar. - Natuurlijk.
Heeft hij haar beloofd dat hij terugkomt ?
Kunt u 't haar niet vragen ?
Zoiets mag ik Marianne niet vragen. En jij ook niet.
Ze vertelt 't ons zelf wel wanneer ze de tijd rijp acht.
Er was iets heimelijks aan z'n gedrag.
Jij ziet alleen z'n slechte kanten.
Ik blijf hem hoogachten. Dat is 't minste wat hij verdient.
Ik mag Willoughby graag.
Mama. Mama.
Ze laat me niet binnen.
- Hield 't maar eens op met regenen. - Hield jij maar 's op.
U hebt mij m'n dochter ontnomen. En u hebt erg met 'r geboft.
Nu heb ik de troeven in handen. want u kunt haar niet teruggeven.
Miss Marianne, speel 's mee. Naar buiten staren helpt toch niet.
- Ze heeft niets gegeten. - We zijn allemaal wat treurig.
Miss Dashwood. Misschien kunnen we nu dat gesprek voeren.
- Gesprek ? - Een vraag brandt mij op de lippen.
Misschien vindt u mij brutaal. Het is ook 'n wat ongewone vraag.
Was ie maar naar Combe Magna gegaan. We wonen 'n kilometer verderop.
- Acht kilometer verderop. - Zo ver kan 't niet zijn.
- Ik kan 't niet geloven. - Probeer 't toch maar.
Je mag me alles vragen. Ik wil je graag van dienst zijn.
Kent u de moeder van uw schoonzuster. Mrs. Ferrars ?
De moeder van Fanny ? Nee, die heb ik nog nooit ontmoet.
U vindt 't vast een rare vraag. Durfde ik maar te zeggen...
Als ze je iets over Mr. F vertelt, willen wij dat ook graag horen.
Loopt u even met me mee, Miss Dashwood ?
Ik wist niet dat jij die familie ergens van kende.
Ik ben nu nog geen familie van Mrs. Ferrars.
Maar de kans bestaat dat ik ooit in de familie word opgenomen.
Wat bedoel je daarmee ?
Doel je op 'n verbintenis met Robert, de broer van Fanny ?
De jongste broer ? Nee, die heb ik nog nooit ontmoet.
- Met Edward. - Edward Ferrars ?
Edward en ik zijn al vijf jaar in 't geheim verloofd.
Ik zie de verbazing op uw gezicht.
Ik vertel 't alleen aan u. want u kunt wel 'n geheim bewaren.
Edward beschouwt u als z'n eigen zuster.
Het spijt me, maar we bedoelen...
We bedoelen vast niet dezelfde Mr. Ferrars.
Hij zat op 't internaat van mijn oom, Mr. Pratt, in Plymouth.
- Heeft hij u dat nooit verteld ? - Ja, ik geloof 't wel.
Z'n moeder had 't nooit goedgekeurd, maar we hielden zoveel van elkaar.
U weet zelf hoe 'n vrouw zich aan 'n man als hem kan hechten.
Het is natuurlijk erg moeilijk voor ons beiden.
We zien elkaar hooguit twee keer per jaar.
U lijkt wat van slag. Voelt u zich niet goed ?
- Heb ik u beledigd ? - Ik moet weten waar 't over gaat.
- Vertel 't alstublieft aan niemand. - Miss Dashwood is een en al oor.
Dat beloof ik.
- Wat was er zo boeiend ? - We willen 't weten.
- We hadden 't over Londen. - Hoor je dat, Charlotte ?
- Charlotte en ik hebben 'n plan. - Een geweldig plan.
Ik ga binnenkort naar Londen. Jij, Lucy...
- En de dames Dashwood mogen allemaal mee.
Mag ik ook mee ?
We gaan naar mijn huis in Chelsea en bezoeken allerlei evenementen.
Mag ik alstublieft mee ?
- Wat heerlijk dat ze komt, hé ? - Ik ben nu helemaal tevreden.
- Onze moeder blijft dan alleen. - Uw moeder redt 't best zonder u.
- Natuurlijk wel. - Ik ben in de wolken.
Ik accepteer geen weigering. We bezegelen 't met een handdruk.
Als jullie met Sint-Michiel nog ongehuwd zijn, ligt 't niet aan mij.
Ik ben haar zo dankbaar.
Ik zie Willoughby en jij ziet Edward.
- Slaap je al ? - Met jou erbij zeker ?
Jouw rust is maar uiterlijke schijn. Ik doe vast geen oog dicht.
Waar zaten jij en Miss Steele over te praten ?
Niks belangrijks.
Denk je dat ik 't leuk vind in dat grote huis, zonder Charlotte ?
Ik heb Edward geschreven, maar ik weet niet wanneer ik hem zie.
Het moet 'n geheim blijven. Hij zal me nooit kunnen opzoeken.
Mijn enige houvast is zijn constante liefde.
Je boft dat je daaraan nooit hebt hoeven twijfelen.
Ik ben erg jaloers. Had hij te vaak over 'n andere jongedame gepraat...
Maar hij heeft me nooit reden tot ongerustheid gegeven.
Wat zal hij blij zijn dat we vriendinnen zijn.
- Heb je me gemist, Pigeon ? - Buitengewoon, mevrouw.
- Is 't huis gereed ? - Er moeten kolen worden besteld.
Hallo, Pooter. Je leeft dus nog. We willen thee, Pigeon.
Je laat er geen gras over groeien. Geef maar aan Pigeon.
Volgens Mrs. Jennings gaat uw zuster haar bruidsjurk in Londen kopen.
John en Fanny zijn in de stad. We zullen ze helaas ontmoeten.
Het was vast bij de buren.
Ga nou even zitten. Ik word doodnerveus van je.
Elinor, het is Willoughby.
Ik meen 't heus.
Excuseer. Kolonel.
Kolonel...
Wat prettig u te zien. Bent u in Londen gebleven ?
Vergeef me, Miss Dashwood...
Er gaan geruchten in de stad...
Ik wil graag een ding weten:
Komt er 'n verbintenis tussen uw zuster en Mr. Willoughby ?
Geen van beiden heeft 't met zoveel woorden gezegd. -
- Maar ik twijfel er niet aan dat ze gevoelens voor elkaar hebben.
Dank u wel. Miss Dashwood.
Dan wil ik uw zuster heel veel geluk wensen.
Ik hoop oprecht dat Mr. Willoughby haar liefde waard mag zijn.
Wat bedoelt u daarmee ?
Excuseert u mij.
Excuseer.
- Waar is Edward. John ? - En wie is Edward ?
Mijn broer, Mr. Edward Ferrars.
Ferrars met 'n F ?
Is er nog post voor me bezorgd ? Helemaal niets ? Geen kaarten ?
- U vraagt nooit of er post is. - Ik verwacht ook geen post.
Ik ken vrijwel niemand in Londen.
Ik wil niks over die ham horen. Regel dat maar met Cartwright.
- Geen post. - Wanhoop niet, liefje.
Met zulk mooi weer trekt een sportieve jongeling de stad uit.
Maar als 't kouder wordt. keren ze weer naar de stad terug.
Daar had ik nog niet aan gedacht.
En 't zal Miss Dashwood deugd doen...
- Dat Mr. F vanavond ook naar 't bal van je schoonzuster komt.
Voorzichtig. De paarden hebben wat laten vallen.
Het begint ook nog te regenen. Kom maar mee.
Mama. Wat fijn u te zien.
- Heb je al bekenden gezien ? - Mr. Palmer ziet 't beter.
- Ziet u iemand die we kennen ? - Jammer genoeg niet.
Waarom doet u zo flauw ? Ik zie daar Mrs. John Dashwood.
Kom maar mee. Kinders.
Daar bent u dus.
Wat is 't warm. U bent vast niet alleen. Hé ?
John is mijn broer gaan halen.
Nee maar. Uw broer. Dat noem ik nog eens goed nieuws.
Straks val ik nog flauw.
Mag ik mijn zwager voorstellen:
Mr. Robert Ferrars.
Miss Dashwood. Miss Steele. Miss Marianne.
Eindelijk ontmoeten we elkaar.
U bent vast de jongste broer. Is Mr. Edward er niet ?
- Miss Dashwood rekende erop. - Hij heeft 't erg druk.
En er is niemand hier voor wie hij zich speciaal wilde vrijmaken.
Wat is er toch met die mannen ? Verstoppen ze zich allemaal ?
Nu uw broer er niet is. Moet u maar met Miss Dashwood gaan dansen.
Met alle genoegen.
Mag ik Miss Steele dan straks voor de alleman de vragen ?
Woont u in Devonshire. Miss Dashwood ?
- In 'n cottage ? - Ja.
Ik ben 'n groot liefhebber van dat soort huisjes.
Als ik geld genoeg had, liet ik er zelf een bouwen.
Mr. Willoughby...
- Hoe maakt u 't. Miss Dashwood ? - Uitstekend.
- En de andere dames ? - Iedereen maakt 't goed.
Vriendelijk dat u dat vraagt.
Willoughby.
Lieve hemel, Willoughby...
Wil je me geen hand geven ?
Hoe maakt u 't. Miss Marianne ?
Wat is er met je ? Waarom kwam je me niet opzoeken ?
Was je dan niet in Londen ? Heb je m'n brieven niet ontvangen ?
Ik heb uw brieven inderdaad in goede orde ontvangen.
Vertel me alsjeblieft wat er aan de hand is, Willoughby.
Ik ben u zeer erkentelijk.
Excuseer, maar ik moet terug naar mijn gezelschap.
Ga naar 'm toe. Hij moet met me praten.
We kunnen beter gaan.
- Ken je die mensen ? - Kennissen van buiten de stad.
Kom maar mee, liefje.
Ik begrijp er niks van. Ik moet met 'm praten.
Lieve help. Kom mee, kind. Even in de frisse lucht.
Lucy. We moeten weg.
Wij willen de jongedame met alle plezier thuisbrengen.
Wat aardig van je.
Heeft ze 'm werkelijk 's nachts briefjes gestuurd ?
- Vertel 't me alsjeblieft. - Vraag me nu niks.
- Je vertrouwt me niet. - Dat moet jij nodig zeggen.
- Er valt niets op te biechten. - Dat geldt dan voor ons beiden.
Ik heb niets te verbergen, en jij hebt niets te vertellen.
De gastenlijst was wel erg lang. Het was er veel te warm.
Ik ben blij dat we zo vroeg vertrokken zijn.
Kijk nou eens.
Liefdestwisten zijn snel voorbij. Die brief heelt alle wonden.
Ik moet weg. Hopelijk laat hij haar niet veel langer in 't ongewisse.
Haar verdriet doet me pijn.
De familie van Edward was zo lief tegen me.
Ik wist niet dat uw schoonzuster zo aardig was. En Robert ook.
Het is maar goed dat ze niets weten van je verloving.
"Mevrouw, ik begrijp niet hoe ik u kan hebben gekwetst."
"Als ik bij u bepaalde verwachtingen heb gewekt. -
- Bied ik u mijn excuses aan voor mijn onzorgvuldigheid."
"Mijn hart behoort aan een ander."
"Hierbij retourneer ik uw brieven en de haarlok."
"Met verschuldigde eerbied, John Willoughby."
Lieve meid...
Het was erger geweest als jullie verloving nog langer had geduurd.
We zijn niet verloofd.
Ik dacht dat hij je een bepaalde belofte had gedaan.
- Zo onfatsoenlijk is hij niet. - Hij zei toch dat hij van je hield ?
Ja. Nee. Niet met zoveel woorden. Alleen impliciet, nooit hardop.
Ik meende 't alleen te horen. Hij heeft z'n woord niet gebroken.
Iedereen dacht dat hij van je hield.
Dat is ook zo. We hielden oprecht van elkaar.
Ik moest 't weten. Hoe is 't met je, Marianne ?
Ze is helemaal overstuur. Het is inderdaad waar.
Ik hoorde van Miss Morton...
- Dat hij met Miss Grey trouwt De bruidsschat is 50.000 pond.
Dan is 't een nietsnut die deze jongedame heeft misbruikt.
Ik hoop van harte dat z'n vrouw hem 't leven zuur zal maken.
Er zijn nog meerjongelieden die de moeite waard zijn.
Voor zo'n knappe jongedame staan ze in de rij.
Laat haar maar even uithuilen. Dat lucht op.
Ik ga wel iets lekkers voor haar halen.
- Houdt ze van olijven ? - Ik zou 't niet weten.
Ze zijn nooit verloofd geweest.
Miss Grey heeft 50.000 pond. Marianne heeft niks.
Ze hadden nooit kunnen trouwen. Maar 't is triest voor haar.
Straks eindigt ze als ouwe vrijster, net als Elinor.
We kunnen ze 'n paar dagen uitnodigen. Het blijft familie.
- En mijn vader... - Liefste...
Ik wil ze graag uitnodigen, maar ik heb 't Miss Steele al gevraagd.
Anders zit Mrs. Jennings straks weer alleen.
Je zusters nodigen we volgend jaar wel uit.
En die arme Miss Steele waardeert je gastvrijheid veel meer.
Uitstekend idee.
Kolonel Brandon voor u.
- Wat aardig dat u bent gekomen. - Hoe gaat 't met uw zuster ?
We mogen met de Palmers mee naar Cleveland, 'n dag rijden van Barton.
- Dan breng ik u wel naar Barton. - Daar had ik al op gehoopt.
Marianne lijdt er heel erg onder.
Het ergste is nog dat ze 't gedrag van Mr. Willoughby goedpraat.
Misschien...
Mag ik u dan iets vertellen waarmee ik slechts beoog duidelijkheid...
Heeft u me iets over Mr. Willoughby te vertellen ?
Toen ik Barton verliet, vorige...
Nee, ik moet verder teruggaan.
Ik twijfel er niet aan...
- Dat Mrs. Jennings u iets over mijn verleden heeft verteld.
En over de droevige afloop van 'n relatie met 'n jonge vrouw, Eliza.
Maar u zult nog niet weten...
- Dat Eliza 'n kind heeft gebaard, vlak voordat ze stierf.
De vader. Wie 't ook was. liet moeder en kind in de steek.
Op haar sterfbed smeekte Eliza mij om voor 't kind te zorgen.
Ik had haar al zo teleurgesteld. Dit kon ik haar niet weigeren.
Het kind, Beth, werd ondergebracht bij 'n familie op 't platteland...
- Bij wie ze in goede handen was. Ik bezocht haar vaak.
Beth had 'n eigen willetje.
Het is onvergeeflijk, maar ik gunde haar te veel vrijheid.
Ze is 'n jaar geleden verdwenen.
Ik ging op zoek, en leefde acht maanden tussen hoop en vrees.
Op de dag van de picknick ontving ik 'n bericht over haar.
Ze was in verwachting.
En de onverlaat die haar achterliet en met de noorderzon vertrok...
Was dat Willoughby ?
Voordat ik 'm kon aanspreken, had Lady Allen 'm al weggestuurd.
- Hij vluchtte naar Londen. - Zonder tekst of uitleg.
Z'n landgoed en z'n gehele kapitaal kon hij aan schuldeisers verliezen.
Dus liet hij Marianne in de steek...
- Voor Miss Grey met haar 50.000 pond.
Is Beth nog hier ?
Ze wilde buiten de stad bevallen. in alle rust.
Ik zou u hier niet mee lastigvallen als m'n hart me niet zei...
- Dat dit nieuws 't verdriet van uw zuster kan temperen.
Ik heb Mr. Willoughby beschreven als 'n gruwelijke losbol.
Maar hij had Marianne die dag echt om haar hand willen vragen.
Ik kan dus niet ontkennen dat z'n gevoelens voor haar oprecht waren.
Ik weet zeker dat hij van plan was haar te huwen.
- Ware 't niet dat... - Het geld in de weg stond.
- Had ik je 't wel moeten vertellen ? - Natuurlijk.
Wat hij ook gedaan heeft, en wat hij nu ook doet. -
- Vertrouw er maar op dat hij oprecht van je hield.
Maar niet genoeg.
Niet genoeg.
Hier is iemand die u komt opvrolijken.
Hoe gaat 't met uw arme zuster ? De ziel.
Ik zou me geen raad weten als 'n man me zo respectloos behandelde.
Bevalt 't je bij John en Fanny ?
Ik heb 't er zo naar mijn zin. Uw schoonzuster mag mij erg graag.
- O. En u raadt 't nooit. - Dat klopt.
Gisteren werd ik aan zijn moeder voorgesteld. Ze deed heel aardig.
Ik heb Edward nog niet gezien, maar dat zal vast gauw gebeuren.
Mr. Edward Ferrars wil u spreken.
Laat 'm binnenkomen.
Wat prettig u te zien. U kent Miss Steele natuurlijk al.
- Hoe maakt u 't. Miss Steele ? - Uitstekend. Dank u wel.
Neemt u toch plaats.
Verbaast 't u me hier aan te treffen en niet in 't huis van uw zuster ?
Ik ga Marianne halen. Ze wil u natuurlijk zien.
Edward. Ik had je stem herkend.
- Je hebt ons gevonden. - Ik had veel eerder moeten komen.
- Wat zie je bleek. Ben je ziek ? - Dat geeft niet. Elinor is gezond.
- Dat is genoeg voor ons allebei. - Hoe bevalt 't in Londen ?
Deze ontmoeting is de eerste heuglijke gebeurtenis. Niet, Elinor ?
- Waarom kom je nu pas ? - Ik had elders bezigheden.
Kon dat belangrijker zijn dan 'n bezoek aan goede vrienden ?
Misschien denkt u dat heren hun verplichtingen nooit nakomen ?
Edward is de meest onbaatzuchtige mens die ik ken.
Ga je nog zitten, Edward ? Elinor, zeg ook eens wat.
- Ik moet helaas al weer weg. - Maar je bent er nog maar net.
Ik moet onmiddellijk naar Fanny.
Wilt u me dan misschien naar 't huis van uw zuster brengen ?
Het zou mij 'n eer zijn.
- Waarom vroeg je niet of hij bleef ? - Hij zal z'n redenen gehad hebben.
Jouw afstandelijkheid, ja. Edward denkt vast dat jij niet om 'm geeft.
Marianne zag er slecht uit. Ik vrees dat ik nooit zal trouwen.
Jij vindt 'n veel betere partij dan de zusters Dashwood.
Maar ik heb geen bruidsschat.
Je hebt meer dan genoeg andere goede eigenschappen.
Het zou me niet verbazen als je iemand uit de hoogste kringen huwde.
Wat 'n mooie gedachte.
Er is 'n jongeman...
Is hij gefortuneerd en van goede komaf ?
Beide. Maar ik verwacht niet dat zijn familie enthousiast is.
Als ze jou gezien hebben, verandert dat wel.
Het is 'n groot geheim.
Ik heb 't nog niemand verteld. Ik ben bang dat 't uitlekt.
- Bij mij is jouw geheim veilig. - Durfde ik 't maar te zeggen.
Ik kan je verzekeren dat ik zwijg als 't graf.
Addergebroed.
Ophouden.
Consternatie. Edward Ferrars. met wie ik u altijd plaagde...
- Is al vijf jaar in 't geheim verloofd met Lucy Steele.
Edward moest de verloving verbreken, anders zou zijn moeder hem onterven.
Maar hij heeft z'n woord gegeven. Hij blijft haar trouw...
- En krijgt geen cent meer. Mr. Robert is nu de enige erfgenaam.
Ik moet naar Lucy. Uw schoonzuster heeft 'r volledig overstuur gemaakt.
Hoe lang wist je 't al ?
- Sinds we hier werden uitgenodigd. - Waarom heb je 't me nooit verteld ?
Lucy vertelde 't me in vertrouwen.
- Ik kon m'n woord niet breken. - Edward houdt van jou.
- Hij heeft me niets beloofd. - Hij kan niet met Lucy trouwen.
Moet hij 'r nog slechter behandelen dan Willoughby jou heeft behandeld ?
- Voor 'n huwelijk is liefde nodig. - Maar z'n belofte is al veel ouder.
Misschien voelt hij wat spijt, maar hij heeft z'n woord niet gebroken.
Het is wonderlijk dat iemands geluk van een persoon kan afhangen.
Het loopt soms gewoon anders. Daar moeten we in berusten.
Edward trouwt met Lucy en wij gaan terug naar huis.
Altijd die berusting, die acceptatie.
Voorzichtigheid, deugdzaamheid, plicht.
Maar waar is je hart, Elinor ?
Wat weet jij van mijn hart ? Je kent toch alleen je eigen pijn ?
Al weken bezwaart 't mijn gemoed, maar ik kon er niet over spreken.
Ik koesterde 't geheim van iemand die al mijn hoop de bodem insloeg.
Gelukzalig vertelde ze me dat Edward nooit de mijne zou zijn.
Had ik dit kunnen uitspreken, dan had ik m'n verdriet wel getoond.
Ik heb gehoord dat Mr. Ferrars is onterfd ten gunste van zijn broer.
- Ben ik juist geïnformeerd ? - Inderdaad.
- Kent u Mr. Ferrars soms ? - Ik heb 'm nog nooit ontmoet.
Maar ik weet hoe pijnlijk 't is...
- Als twee jonge geliefden van elkaar worden gescheiden.
Ik heb 'n voorstel waardoor hij Miss Steele onmiddellijk kan huwen.
U bent bevriend met hem. Dus wellicht kunt u 't hem vertellen.
Maar hij zal zeker verheugd zijn om 't uit uw mond te horen.
Dat denk ik niet.
Hij heeft bewezen 'n trots man te zijn, in de meest gunstige zin.
Ik weet zeker dat dit de beste manier is.
Mr. Edward Ferrars.
Ik dank u voor uw snelle komst.
Ik was verheugd om uw boodschap te ontvangen.
Wat moet u wel niet van me denken.
- Ik matig me niet aan... - Ik heb goed nieuws.
Neemt u toch plaats.
- Kent u kolonel Brandon ? - Alleen van naam.
De kolonel laat u weten dat hij u, aangezien u de kerk wilt dienen. -
- Gaarne de kerkgemeente van Delaford aanbiedt...
- In de hoop dat u dan met Miss Steele kunt trouwen.
- Kolonel Brandon ? - Inderdaad.
Hij wil zo een oplossing bieden voor deze trieste situatie.
Biedt de kolonel me een kerkgemeente aan ?
Kan 't waar zijn ?
Herkent u door de houding van uw familie geen vriendschap meer ?
Bij u ervaar ik voortdurend vriendschap.
Ik besef terdege dat ik dit allemaal aan u te danken heb.
Kon ik 't maar zeggen, maar ik ben geen spreker...
U vergist zich. Dit is allemaal uw eigen verdienste.
Kolonel Brandon moet 'n edelmoedig man zijn.
Een beter mens is moeilijk te vinden.
Mag ik vragen waarom de kolonel mij dit niet zelf vertelde ?
Het leek 'm beter dat u het van 'n vriend zou horen.
Er is mij weinig dierbaarder dan uw vriendschap.
U kunt altijd op m'n vriendschap rekenen.
Excuseer.
U doet uw beloften gestand. Er is niets belangrijker dan dat.
Ik wens u beiden veel geluk.
Wat 'n geluk dat ze 'n kerkgemeente zo dicht bij Barton vinden.
Dan kunnen jullie elkaar vaak zien.
Ik heb van niemand zo'n afkeer als van Mr. Willoughby.
Je ziet z'n huis vanaf de heuvel liggen. Ik laat er bomen planten.
Geen sprake van.
De bruidsjurk van Miss Grey was van de duurste stof.
Mrs. Bunting. We snakken werkelijk naar thee.
Ze kakelde aan een stuk door. Had ik maar iets anders bedacht.
Je had geen keus. Ik ga wandelen. Even tot mezelf komen.
- Het gaat vast regenen. - Nee, het blijft wel droog.
- Dat zeg je altijd. - Ik blijf wel in de tuin.
We zijn erg trots op Thomas. En z'n vader is dol op 'm.
Daar bent u. Kom gauw even bij Thomasje kijken.
Ik zie Marianne nergens.
Liefde is geen liefde die mindert als zij de een vermind'ren ziet...
- Die scheiding zoekt als de een door scheiding griefde.
Nee. Liefde is als 'n baak die...
- Diep in de aarde gevest met stormgeklots en golven lacht.
Willoughby.
Willoughby...
Marianne ?
- Ze wordt straks doornat. - Het is goed dat je 't zegt.
Rustig maar, Miss Dashwood. Brandon vindt 'r wel.
We weten wel waar ze naartoe is.
Ze is ongedeerd, maar ze is door en door koud.
In mijn kamer brandt de haard. Snel.
Er moet 'n arts komen voor Marianne.
U maakt zich veel te druk. Een paar dagen in bed en ze is weer de oude.
Ik heb alle vertrouwen in Harris. Een betere arts vind je nergens.
- Wat is de diagnose ? - Ze heeft 'n koortsinfectie.
- Uw kind moet hier niet blijven. - Mrs. Bunting.
Miss Dashwood. het spijt me dat ik moet vertrekken.
- Als u er op staat, blijf ik wel. - Dat is heel vriendelijk van u.
Maar de kolonel en dokter Harris zorgen wel voor ons.
Bedankt voor alles wat u hebt gedaan.
Ze herstelt minder snel dan ik had gehoopt.
Wat moet ik doen ?
- U hebt al zoveel gedaan. - Ik word gek van het wachten.
Ze zou rustiger zijn als haar moeder hier was.
Ik moet laudanum halen.
Ik moet bekennen dat de toestand van uw zuster zeer ernstig is.
Bereid u voor op 't ergste.
Ik kom spoedig terug.
Marianne.
Marianne, probeer alsjeblieft...
Marianne.
Probeer nou...
Ik kan niet... Ik kan niet zonder jou leven.
Ik heb steeds m'n verdriet overwonnen. Ik zal proberen...
Maar toe, liefje...
Lieve Marianne...
Laat me niet in de steek.
Elinor.
Mijn moeder.
Ze is buiten levensgevaar. Het gevaar is geweken.
- Waar is Elinor ? - Ik ben hier.
Ik ben hier, kindje.
Kolonel Brandon.
Dank u.
Hij mist de flair van Willoughby, maar hij heeft 'n aardiger gezicht.
Ik zag soms iets in Willoughby's ogen wat me niet aanstond.
"Doch op d' aarde wordt elk verlies verzacht."
"En al wat op d' ene plaats valt met 't tij naar elders gebracht."
"Want niets is verloren dat kan worden gevonden...
- Wanneer men erom zoekt."
- Zullen we morgen verdergaan ? - Nee, ik moet gaan.
- Waarheen dan ? - Dat kan ik niet zeggen.
Dat is geheim.
U blijft toch niet lang weg ?
Daar was 't.
Daar ben ik gevallen en zag ik Willoughby voor 't eerst.
Arme Willoughby. Hij zal altijd met droefheid aan je denken.
Zou hij dan gelukkig geweest zijn als hij wel voor mij had gekozen ?
Hij had dan wel de vrouw van wie hij hield, maar geen geld.
Wellicht had de inhoud van z'n beurs dan toch de doorslag gegeven.
Als hij 'n fractie van mijn berouw voelt, lijdt hij al hevig genoeg.
Wil je je gedrag soms met 't zijne vergelijken ?
Nee, met de wijze waarop ik mij had moeten gedragen. Met jou.
Ik heb de runderlappen gekocht.
Rundvlees is goedkoper in Exeter. Het is trouwens voor Marianne.
- Was 't druk in Exeter ? - Jazeker. Mevrouw.
Miss Pothington heeft weer 'n beroerte gehad.
En Miss Murden heeft Coles buiten de deur gezet.
En Mr. Ferrars is getrouwd, maar dat wist u natuurlijk al.
Van wie heb je dat gehoord ?
Ik kwam Mrs. Ferrars en haar man in de herberg tegen.
Ik herkende Miss Steele. dus nam ik mijn hoed af.
Ze vroeg met name hoe 't met Miss Dashwood ging.
Ze laat u hartelijk groeten. Ze stuurt u 'n stuk van de bruidstaart.
- Zag Mrs. Ferrars er gelukkig uit ? - Ze was in de wolken. Zei ze.
Ze is altijd heel aardig, dus ik heb 'r veel geluk gewenst.
Dank je wel, Thomas.
- Wat is dat ? - Het is in ieder geval loodzwaar.
"Dit past wel in de salon. Wanneer ik kom. Verwacht ik...
- Dat u volledig vertrouwd bent met de inhoud. Christopher Brandon."
Hij staat hier prachtig.
Een stoel. Miss Marianne.
Haal 's wat thee.
- Hij vindt je vast erg aardig. - Hij is voor ons allemaal.
Kolonel Brandon komt er aan.
- Dat is de kolonel niet. - Maar hij zou vandaag komen.
Edward.
Het is Edward.
Rustig. We moeten rustig blijven.
Mr. Ferrars wil u graag spreken.
Edward. Wat prettig je weer te zien.
- Is iedereen in goede gezondheid ? - Dank je wel. Inderdaad.
We hebben prachtig weer gehad. Dat is toch zo ?
Dat doet me deugd. De weg was erg stoffig.
Ik wens je alle geluk, Edward.
Ik hoop dat alles goed is met Mrs. Ferrars.
Redelijk. Dank je wel.
Is Mrs. Ferrars al in Delaford ?
Nee. Mijn moeder is nog in Londen.
Ik bedoel Mrs. Edward Ferrars.
Weet u 't dan nog niet ?
U bedoelt de vrouw van m'n broer. Mrs. Robert Ferrars.
- Mrs. Robert Ferrars ? - Inderdaad.
Ik heb 'n brief ontvangen van Miss Steele. -
- Mrs. Ferrars dus. waarin zij mij schrijft...
- Dat zij gevoelens had opgevat voor mijn broer Robert.
Blijkbaar kwamen ze elkaar in Londen regelmatig tegen.
Gezien mijn nieuwe situatie leek 't mij gepast...
- Dat ik toestemde in 't verbreken van onze verloving.
Ze zijn vorige week in Plymouth getrouwd.
Betekent dat...
... dat je niet getrouwd bent ?
Nee.
Elinor. Ik heb Lucy op jonge leeftijd ontmoet.
Als ik 'n beroep had gehad, had ik nooit zo'n dwaasheid begaan.
Op Norland maakte ik mezelf wijs dat je mij slechts als vriend zag...
- En dat ik 'n gebroken hart riskeerde.
Ik kom hier zonder verwachtingen, maar kan nu vrijelijk bekennen...
... dat mijn hart altijd heeft toebehoord...
... aan jou.
- Hij zit nu naast haar. - En wat doet ie nog meer ?
Zeg 't nou.
Hij knielt voor haar.
Nederlandse ondertiteling bewerkt door : Trip Lou Sid.